นักเรียน ไร้ที่พึ่ง “การศึกษาไทย” จ่อล้มเหลว เมื่อสถาบันหลักของชุมชนอ่อนแอ

วิกฤติ การศึกษา เมื่อ บ้าน วัด โรงเรียน องค์ประกอบที่เคยเป็น รากเง้า “การศึกษาไทย” กำลังอ่อนแอ นักเรียน ไร้ที่พึ่ง ส่อจะไร้อนาคต อีกด้วย

การศึกษาในปัจจุบัน

หากย้อนรอย เรียงภาพ จากอดีต “การศึกษาไทย” เริ่มจาก การเรียนรู้พื้นฐานชีวิต จากบ้าน คือ คนในครอบครัว ในชุมชน ท้องถิ่น จากวัด คือ พระสงฆ์ รวมกันเป็นภูมิปัญญาในท้องถิ่น ทำให้คิดเป็น ทำเป็น แก้ปัญหาเป็น อ่านออก เขียนได้ สร้างมโนสำนึกความดีงาม จรรยามารยาท พัฒนาการเป็นไปตามวัย สามารถอยู่ในสังคม และประกอบสัมมาชีพ อย่างเป็นสุขยั่งยืน สืบทอดยาวนาน ฉะนั้น การศึกษาในอดีต จึงสอดคล้องกับวิถีชีวิตของชุมชน ต่อมา การเปลี่ยนแปลงการศึกษา เป็นไปตามยุคสมัย โรงเรียน กลายเป็นศูนย์กลาง ในการจัดการศึกษา ให้กับชุมชน แทน วัดและบ้าน ดังนั้น วัดและบ้าน จึงต้องทำหน้าที่แตกต่าง จากที่เคยเป็น

ตามบทบาทหน้าที่ทางสังคม ของ บ้าน วัด โรงเรียน ตามจริงแล้ว ต้องเกื้อกูล เอื้ออาทรระหว่างกัน แต่ในปัจจุบัน เหมือนจะขาดหายไป เกิดวิกฤติชีวิต ของคนในสังคม เป็นปรากฏการณ์ทางสังคม ที่เลวร้าย เกิดขึ้นให้เห็นและปรากฎในพื้นที่สื่อต่างๆ อย่างต่อเนื่อง เป็นการเน้นย้ำ ความเปลี่ยนแปลงของสังคม และองค์กรที่เป็นส่วนประกอบของสังคม ให้เห็นเด่นชัดขึ้น